عبدالحسین وکیلیفرد، چهره ماندگار میراثفرهنگی کشور در گفتوگو با خبرنگار میراثآریا با واکاوی ریشههای پیوند علمی و اجرایی خود با این عرصه اظهار کرد: علاقه و تعلقخاطر من به حوزه میراثفرهنگی، پیش از هر چیز ریشه در بسترهای پژوهشی و پیشینه حضورم در وزارت علوم، تحقیقات و فناوری دارد، تجربهای که بسترساز ورود تخصصی و پایدارم به ساختار میراثفرهنگی کشور شد.
وی با اشاره به هویتبخشی و اعتبار فرهنگی عنوان «چهره ماندگار» افزود: کسب این عنوان از حیث شان و جایگاه فرهنگی برای من بسیار ارزشمند و الهامبخش بود، با این حال، پیوند حرفهای و عاطفی عمیقی که از سالیان گذشته با این حوزه داشتم، انگیزهای دوچندان ایجاد کرد تا تمام توان و ظرفیت اجرایی و علمی خود را منحصرا در همین مدار متمرکز سازم و در چارچوب هیچ سازمان دیگری فعالیت نکنم.
ضرورت پیوست کاربردی و اجتماعی در پژوهشهای میراثی
این استاد و پیشکسوت میراثفرهنگی در ادامه با تاکید بر لزوم اتخاذ رویکردی استراتژیک و مسئلهمحور در میان پژوهشگران جوان خاطرنشان کرد: همواره توصیه موکد من به نسلهای نوپا و دانشپژوهان این عرصه، اعمال دقت، وسواس علمی و حساسیت مضاعف در فرآیند پژوهش است، چراکه پژوهشهای میراثی نباید به اسناد کتابخانهای محدود بمانند، بلکه غایت و شان وجودی آنها زمانی محقق میشود که مستقیما در قالب خدمات ملموس فرهنگی و ارتقای سرمایه اجتماعی نمود پیدا کنند.
همایش چهرههای ماندگار؛ موتور محرک پویایی سازمانی
وکیلیفرد همچنین با تحلیل کارکرد رویدادهای ملی نکوداشت مفاخر تصریح کرد: استمرار در برگزاری همایش چهرههای ماندگار، بستری انگیزشی برای بدنه اجرایی و کارشناسی امروز است. این جریان نهتنها منزلت خدمات گذشتگان را یادآوری میکند، بلکه با فعالسازی حس رقابت مثبت و ارتقای استانداردها، نقشی کلیدی در تعالی عملکرد شاغلان کنونی و انتقال تجارب راهبردی به نسل آینده ایفا خواهد کرد.
انتهای پیام/
نظر شما